Elke maand presenteren we nieuwe kunst in ons café-restaurant. Deze maand tonen we het werk van onze eigen Nomi June van der Haas. In haar werk vertelt ze het verhaal van haar vader. Een verhaal dat toont hoe een creatief, actief leven plots kan veranderen door lichamelijke klachten. Hoewel hij nu veel thuis zit, koestert hij zijn herinneringen en blijft hij positief. Zijn ervaring herinnert ons eraan hoe kwetsbaar en kostbaar het leven is.
‘Pap’ en ander werk van Nomi hangt nu in het café-restaurant van Pakhuis de Zwijger, kom gezellig langs om de kunst te bekijken en spreek Nomi vooral aan als ze achter de bar staat!
Nomi kan je wat over jezelf vertellen?
Mijn naam is Nomi June van der Haas, ik ben 23 jaar oud en ik studeer momenteel fotografie aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Hiervoor heb ik Toegepaste Psychologie gestudeerd aan de Hogeschool van Amsterdam. Zo vind ik vaak mijn makerschap in verbinding met psychologische thema’s.
Welke thema’s bespreek je in jouw werk?
Als maker ben ik tot nu vooral bezig met het onderzoeken van Familiebanden, voornamelijk het onderzoeken van mijn eigen familiebanden. Zo heb ik een project over mijn vader gemaakt die op dit moment vanwege lichamelijke klachten thuis zit maar ook een project over mijn relatie met mijn moeder. Wel ben ik mijn interesses nog heel erg aan het ontdekken zo ben ik ook veel bezig met het maken van korte films en het doen van Preformance. Ook is er een interesse in thema’s zoals seksualiteit, feminisme en indentiteit.
Welk werk exposeer je nu bij Pakhuis de Zwijger?
De titel van het werk is pap, het werk gaat over mijn vader. Het verhaal van mijn vader toont hoe een creatief, actief leven plots kan veranderen door lichamelijke klachten. Hoewel hij nu veel thuis zit, koestert hij zijn herinneringen en blijft hij positief. Zijn ervaring herinnert ons eraan hoe kwetsbaar en kostbaar het leven is.
Jorgen is geborgen en getogen in Amsterdam-West, waar hij als enig kind opgroeide samen met zijn vader en moeder in de Anna van Burenstraat. Na een intensieve tijd van surfen ging hij op 21- jarige leeftijd bij defensie. Hier werd hij opgeleid als huzaar-verkenner en gelegerd in Kamp Seedorf, Duitsland. Tijdens zijn defensie tijd nam hij deel aan internationaal verkenners wedstrijden.
Gelijktijdig ontstond de techno in New York en kwamen de artiesten zoals de Fingers naar Amsterdam Roxy waar hij altijd te vinden was. Tijdens het trainen bij Boeselager met internationale eenheden ontstonden ideeën voor verbinding.
Zo ook het idee voor Amsterdam dance event, dit zou zorgen voor samenwerking tussen producenten en bezoekers van dance muziek over de hele wereld. Wat zou leiden tot verbinding doormiddel van dance.
Na drie jaar keerde hij definitief terug naar Amsterdam, waar hij aan de slag ging als fotograaf en kunstenaar initiator.
De laatste jaren brengt hij noodgedwongen veel tijd thuis door vanwege lichamelijke klachten, waardoor het moeilijk voor hem is om naar buiten te gaan. Doormiddel van Spiritualiteit en Boeddhisme houdt hij een positieve blik op het leven.
Ook is het nummer van Marvin Gaye What’s going on als symbool bij dit project. Omdat in de visie van mijn vader ook oorlog geen antwoord is en verbinding met elkaar als mensen voorop staat.
Waarom ben je met fotografie te werk gegaan?
Dit is mijn allereerste project als maker en ik wilde graag beginnen met het onderzoeken van mijn identiteit. Daarbij ben ik begonnen met het onderzoeken van mijn eigen familiebanden door middel van archief en het maken van nieuwe beelden.
Ik werk tot nu toe graag met archiefmaterialen uit de familie. Zo was mijn vader fotograaf en heeft hij natuurlijk veel materialen liggen van zijn verleden. Ook heb ik nooit echt mijn eigen archieven onderzocht of bekeken in mijn jeugd had ik daar nooit behoefte aan en wilde ik daar juist niks van weten. Wat de laatste jaren juist enorm is omgeslagen naar een onvermijdelijke interesse. Ook werk ik graag met film en het vastleggen van performances. Zo zie je ook in mijn project dat ik archief beeld naast een eigen gemaakte film tentoonstel. Dit is te zien aan het einde van de fotoserie. Momenteel ben ik ook bezig met het gebruik van stof om een verhaal te vertellen.
Met welk materiaal werk je helemaal niet graag?
Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet echt een tekenaar of schilderaar ben, maar zeg nooit nooit. Want alles staat open en het kan altijd nog zijn dat ik hier ook interesse in krijg op een bepaald punt in mijn makerschap.
Wat vind je het leukste deel van je werk proces?
Het onderzoek doen vind ik het leukste, open staan voor alles wat op je pad komt en iedere week weer met nieuwe ideeën aan de slag gaan. Ook haal ik mijn inspiratie uit films (veel feministische films) en ook uit archief materialen. Maar ook zeker uit het nieuws.
Hoe kunnen we je contacten als we meer willen weten of werk willen kopen?
Je kan mij benaderen via mijn instagram @nomieswerk of door te mailen naar [email protected]. Daarnaast werk ik zelf bij Pakhuis de Zwijger in het café, dus mocht je mij een keer tegenkomen zeg gerust even gedag dat vind ik alleen maar erg leuk!
‘Pap’ hangt nu in het café-restaurant van Pakhuis de Zwijger, kom gezellig langs om de kunst te bekijken. Je kan al het werk van Nomi terugvinden via haar instagram.
