Backstage met… Krijn Meijer

Als supervisor van het cafe weet hij als geen ander een lach te toveren op de gezichten van zijn gasten
Reageer

Krijn Meijer voorziet iedereen van een vrolijke begroeting, een drankje en – indien gewenst – van een openhartig gesprek bij binnenkomst in het café. Als supervisor van de bar weet hij als geen ander een lach te toveren op de gezichten van alle gasten. Kijkt hij net zo positief tegen zijn werk aan, als dat zijn gezicht doet vermoeden?

Hoe ben je terecht gekomen bij Pakhuis de Zwijger?
“Ik was aan het kijken op de website of er nog interessante programma’s op de planning stonden, toen ik de vacature tegenkwam. En ik dacht: Dat is leuk! Het is de horeca waar ik van houd, een plek waar ik me mee kan identificeren en met een filosofie en werkwijze waar ik achter sta. Ik werkte al in de horeca en met dit sociale aspect erbij heb ik best of both worlds.”

Hoe draagt jouw werk bij aan maatschappelijke ontwikkeling?
“Ik ben een echte vakman. Als ervaren barman kan je iemand net de avond bezorgen die diegene nodig heeft. En daarin zie ik een maatschappelijke functie. Het vergt mensenkennis en inschattingsvermogen. Een meneer met een bolhoed op spreek je anders aan dan een dame in een loopse outfit. Wanneer gasten blij naar de programma’s gaan of de deur uit, dan maakt dat me oprecht gelukkig. Ik denk dat mijn rol niet onderschat moet worden. Het heeft namelijk veel invloed op mensen hun ervaring bij Pakhuis de Zwijger. Het is goed voor het programma, voor mij en voor de mensen.”

Wat is je het meest bijgebleven?
“Er komen soms ook aparte mensen aan de bar. Een vrouw bestelde een jus d’orange en zei met haar vinger in de lucht: ‘Ik wil het wel versgeperst hoor’. Dus ik zei: ‘Ja joh, tuurlijk. Dan doe ik dat!’ Vervolgens vroeg ze geshockeerd: ‘Word de jus geschonken met een ijzeren kannetje?!’ Alsof de wereld verging… Hoe ik het in mijn hoofd haalde… Volgens de vrouw zou de jus een ijzersmaak krijgen waar ze ziek van zou worden. In plaats van te zeggen: ‘Mevrouw je bent knettergek,’ schenken we de verse jus direct in haar – jawel – eigen meegebrachte glas. Dat de hele machine uit ijzer bestaat hebben we maar even achterwege gelaten. Uiteindelijk liep mevrouw met haar eigen glas verse jus in handen tevreden naar het programma.”

Van wie of wat heb je veel geleerd?
“We werken hier met portofoons en die dingen moeten zo nu en dan opgeladen worden. Ik zat daarbij al twee jaar te klooien met houten stokjes om de portofoons en oplaadstandaarden met elkaar te verbinden. Enkele weken geleden spreekt een achttienjarige stagiair me aan van: ‘Wat doe jij nou?’ Dus ik al klooiende met mijn stokjes lichtelijk verwaand: ‘Hoezo? Weet jij het beter dan?’ Waarop de stagiair mij ietwat schuchter uitlegde hoe je de portofoons heel makkelijk in de standaarden hoort te zetten… We hebben hier hard om gelachen en ik heb zijn advies ten harte genomen. Dit is een simpel en gênant voorbeeld van dat men altijd moet openstaan voor kleine nieuwe dingen.”